“Një familje me bazë në Londrën veriore kërkon një mësues privat të jashtëzakonshëm dhe me përvojë për të mbështetur fëmijën e tyre më të vogël në hapat e tij të parë për t’u bërë një zotëri anglez.”

Kur ta lexoni këtë reklamë, do t’ju falet nëse i kaloni shpejt fjalët “hapat e parë”, si një kthesë frazeologjike.

Por, kjo mund të jetë pjesa më domethënëse e këtij njoftimi unik për punë, pasi kërkon të gjejë një mësues privat për një fëmijë njëvjeçar.

Qindra aplikime janë paraqitur që kur familja anonime publikoi kërkesën e tyre për mësuesin privat prej 180 mijë paundësh në vit, i cili duhet të jetë “dikush shumë i veçantë”.

Gjatë disa javëve të fundit, reklama ka tërhequr vëmendjen e mediave, me shumë njerëz që pyesin pse?

Adam Caller, CEO dhe themelues i Tutors International, e cila po ndihmon familjen në kërkimin e tyre, tha se pavarësisht skepticizmit fillestar, ai e gjeti idenë “largpamëse” dhe “progresive”.

Kur takoi familjen, ai tha se ata e vlerësuan natyrën e pazakontë të kërkesës së tyre dhe sa i vogël është djali i tyre.

Megjithatë, ata shpjeguan se “nuk donin të prisnin më gjatë” për të gjetur një mësues privat, pasi kishin pritur derisa fëmija i tyre më i madh të mbushte pesë vjeç, dhe në atë fazë “paragjykimi kulturor kishte filluar të shfaqej”.

Por çfarë nënkupton familja me “paragjykim kulturor”?

Është “gjithçka”, u përgjigj Adami. “Mënyra se si ha, mënyra se si flet.”

Ai tha se vëllai/motra më e madhe kishte zgjedhur “sinjale vërtet delikate, joverbale” nga familja dhe kishte përvetësuar zakonet e tyre kulturore. Familja i tha Adamit se nuk donin që historia të përsëritej me foshnjën e tyre të re.

Plani: Të sjellësh një mësues privat britanik, i jashtëm, i cili duhet të flasë me shqiptim të pranuar, për të ndikuar te foshnja që në fillim.

“Shumë nga të nxënit në fillim këtu është disi osmotik,” tha Adami.

Është nëpërmjet kësaj osmoze që familja shpreson që fëmija të përvetësojë tiparet britanike që ata duan t’i ngulitin.

Adami tha se mësuesi privat duhej të ishte dikush që shkonte në “llojet e duhura të shkollave – të njëjtat lloje shkollash ku familja aspiron ta dërgojë djalin e saj”.

“Tutori thjesht duhet të jetë lloji i personit të duhur, ata do të bëjnë gjëra që as nuk i dinë se po i bëjnë, thjesht natyrshëm”, tha ai.

‘Kostoja nuk është relevante’

Familja i tha Adamit se kandidati i suksesshëm idealisht duhet të ketë njohuri ose interes edhe për kalërimin, skijimin, artet dhe muzikën, në mënyrë që të ndikojë tek fëmija në një spektër të gjerë interesash.

Për më tepër, ai tha se familja donte që mësuesi ta regjistronte fëmijën në një sërë kursesh në mënyrë që fëmija të ishte “duke hipur mbi poni dhe duke mësuar një instrument kur të mbushte rreth tre vjeç”.

Në mendjet e familjes, ndihma ndaj djalit të tyre për t’u bërë një “zotëri britanik” do t’i çojë drejt suksesit dhe do t’u hapë dyer.

“Për të gjitha të mirat dhe të këqijat e kësaj, sepse është padyshim një deklaratë e klasës,” shton ai.

Por, pavarësisht gjithë kësaj tuteleje në “britanizëm”, a mund ta përvetësojë fëmija të ashtuquajturin paragjykim kulturor nga familja ndërkombëtare me të cilën jeton gjithsesi?

“Po”, tha Adami. “Familja e di që kjo mund të mos funksionojë, por ata thjesht kanë mbajtur qëndrimin, ‘le ta provojmë dhe le të shkojmë sa më shpejt të jetë e mundur’, sepse kostoja e saj nuk është e rëndësishme”, tha ai.

‘Idealist dhe jorealist’

Ka disa në industrinë e mësimdhënies private që ndajnë të njëjtat shqetësime.

Peter Cui, CEO dhe themelues i Blue Education, i cili ofron edhe mësues privatë, shkroi në një blog, se “procesi i të bërit dykulturor, ose në fakt, i të bërit vetvetja, është diçka që duhet jetuar, jo projektuar”.

Peter shkroi se ishte zhvendosur nga Kina në Mbretërinë e Bashkuar në moshën shtatë vjeç dhe ishte rritur duke i njohur dhe duke jetuar të dy kulturat. Ai vazhdoi studimet në Universitetin e Kembrixhit.

“Ideja që një individ mund të shërbejë si një enë e gjallë e britanikizmit, dikush që mund të transplantojë në një farë mënyre cilësitë e një zotërie britanik te një fëmijë njëvjeçar, më duket idealiste dhe jorealiste”, shkroi ai.

“Sipas përvojës sime, të kesh një mësues privat tipik britanik që në foshnjëri nuk do të sjellë automatikisht rezultatin e dëshiruar.

“Nuk kam pasur kurrë një figurë të tillë, e megjithatë kam qenë me fat të përjetoj shumë nga përvojat që ata aspirojnë për djalin e tyre.”

Ai shtoi: “E vërteta është se identiteti kulturor nuk mund të imponohet nga jashtë; ai duhet të zgjidhet dhe duhet të vijë nga brenda.”

Blerja e Britanisë

Sigurisht, të qenit britanik është diçka që Adam shpreson se mund të mësohet – dhe të shitet.

“Mendoj se fakti që bota na mban nën vëzhgim në këtë drejtim është diçka që duhet ta vlerësojmë dhe ta shfrytëzojmë në të njëjtën kohë”, tha ai.

“Nuk mendoj se, si britanikë, duhet të turpërohemi nga kjo”, tha Adam.

“Mendoj se duhet të jemi krenarë për këtë.”

Tregu për blerjen e “britanizmit” nuk po ndihmon vetëm biznesin e mësimdhënies private të Adamit, por i ka dhënë jetë bizneseve të tilla si Akademia e Etikës e Laura Windsor.

Laura, ashtu si “ekspertë të tjerë të etiketës”, mund t’u mësojë njerëzve – kundrejt një pagese – si të pinë çaj pasdite, si të vishen dhe si të zhvillojnë një bisedë, “si një britanik”.

“Shoqëria është bërë aq e holluar dhe e pakufizuar, sa njerëzit tani duan të kthehen në mënyrën se si ishte,” tha ajo.

Kërkesa për trajnim mbi etiketën vjen kryesisht nga klientë ndërkombëtarë që dëshirojnë të jenë në gjendje të bashkëveprojnë në takime dhe funksione biznesi, tha ajo.

Por ajo gjithashtu u mëson grupeve të fëmijëve. Pse?

“Sepse të jesh një zotëri ose një grua e sjellshme ka të bëjë me përshtypjet e para”, tha ajo.

“Të jesh i sjellshëm do të thotë që i respekton njerëzit e tjerë, i bën ata të ndihen rehat dhe të rëndësishëm. Kur i bën njerëzit të ndihen të rëndësishëm, të pëlqejnë dhe kjo hap dyert për mundësi të jashtëzakonshme.”

Ajo thotë se u mëson njerëzve se si “gjithçka qëndron në detaje”: “Bëhet fjalë për hapjen e dyerve, dhe për të thënë ‘të lutem’ dhe ‘faleminderit’, dhe për të menduar për personin tjetër.”

Nxënësit e Laurës zakonisht nuk janë kurrë aq të vegjël sa një vjeç, por të fillosh këtë moshë të re është diçka që eksperti i etiketës thotë se mund të ketë përfitime.

“Duke filluar nga mosha një vjeç, ata do të rriten duke u bërë zotërinj, dhe për këtë arsye nuk është çështje ‘përmirësimesh’, por çështje se kush janë ata.

“Ndërsa në ditët e sotme, njerëzit duhet të përmirësohen pak, të jenë pak më të vetëdijshëm për atë që bëjnë”, tha ajo.

‘Këmishë force britanike’

Rritja e fëmijëve të tij duke qenë britanikë klasikë – me të gjitha rregullat e etiketës – nuk është përparësia për Danielin (nuk është emri i tij i vërtetë).

“Larg nga animi te vlerat angleze dhe britanike, ne donim krejt të kundërtën. Po përpiqemi të largohemi nga sistemi i Mbretërisë së Bashkuar dhe nga shtrëngimi i tij”, tha ai.

Danieli aktualisht po punëson një nga super-tutoret e Adamit për të punuar me tre fëmijët e tij gjatë orarit të shkollës.

Vitin tjetër, mësuesi privat do të shoqërojë të gjithë familjen ndërsa ata do të shpërngulen jashtë vendit për punë.

Për Danielin dhe gruan e tij, bëhet fjalë për mësimdhënien e inteligjencës emocionale dhe përgatitjen e fëmijëve të tyre për një botë të ndikuar nga inteligjenca artificiale. Asnjëri nuk beson se kjo është e mundur pa një mësues privat.

Sistemi aktual shkollor britanik “nuk është i përshtatshëm për qëllimin”, tha ai, duke shtuar se një shkollë private në Londër, Latymer Upper School, tani ka hequr dorë nga pjesa më e madhe e sistemit të provimeve GCSE dhe në vend të kësaj përdor sistemin e vet të brendshëm, i cili përfshin më shumë aktivitete pune në grup dhe të nxënit e bazuar në projekte.

“Nëse provimet GCSE nuk do të njihen kudo – dhe nuk janë standardi i artë – ndoshta do të ishte më mirë të mbështeteshim në një mësues privat ku do të përfitonim shumë më tepër prej tij”, tha Danieli.

“Këtu, pikërisht tani, në sistemin shkollor të Mbretërisë së Bashkuar, nëse shoh cilësinë e mësuesit që fëmijët e mi do të merrnin në një shkollë private kundrejt këtyre mësuesve privatë, është një shaka e vërtetë – ka një mospërputhje të vërtetë”, tha ai.

Ai shtoi se e pranonte që punësimi i një mësuesi privat të nivelit të lartë ishte për “ata që janë në një situatë me fat financiare”, por shpjegoi se, meqenëse tarifat e shkollave private u rritën pas shtimit të TVSH-së në janar , ai mendonte se kostoja e mësuesit privat ishte bërë e krahasueshme për tre fëmijë.

“Fëmijët e mi mund të kenë një të 20-tën e vëmendjes së një personi shumë mesatar në shkollë, ose mund të kenë një të tretën e vëmendjes së një personi absolutisht të jashtëzakonshëm – është absolutisht e qartë.”