“KAFSHATA E MADHE TË MBETET NË FYT”
Shqiptarët kanë një opus të gjerë me fjalë të urta, që në mënyrë ironike, kryesisht, sjellin përvojën jetësore, mendime e gjykime për ngjarje, dukuri e çështje të ndryshme.
- Atë që pështyn, mos e lëpij.
2. Rrugën për te miku, mos e lër të zërë bar.
3. Kush vjen rrallë, ha bakllavanë, kush vjen shpesh ha përsheshë.
4. Kopraci s’të jep të zezën e ullirit.
5. Kam qeshur të tjerë, më mbiu në derë.
6. Edhe pula jote në kopshtin e botës të duket e majmë.
7. Me nji tra nuk mban shtëpia.
8. Mos i jep shkopin harbutit, se të vret me shkopin tënd.
9. Më gënjeve një herë, haram e paç, më gënjeve të dytën hallall.
10. Nuk mbushet pusi me pështyma.
11. Çohet një i marrë e qet një gur në ujë, çohen njëzet të urtë e s’mund ta nxjerrin.
12. Buka që thyet s’ngjitet më.
13. Po fole shumë, sikur xhevahire të thuash, kakërdhi bëhen.
14. Kush ha shumë i del për hunde.
15. Kafshata e madhe të ngec në fyt.
16. Gjuha eshtra s’ka, eshtra thyen.
17. Dhjetë herë mat, një herë pre.
18. Puna e rinisë, jorgan i pleqërisë.
19. Edhe ujët po të rrijë në një vend qelbet.
20. S’mbahet shpirti me falimnders.
21. Qafa e unjur, koka e prerë.
22. Qëndro shtyllë e mos u bëj urë.
23. Kafshata e huaj të mbet në fyt.
24. Gjithkush teshat i lan në shtëpinë e vet
25. Mos pyet si vdiq, po pyet si rrojti.
