Për fat të mirë, ndërtimi i një koke bërthamore nuk është një sipërmarrje e arritshme për këdo. Së pari, ju nevojiten materiale të zbërthyeshme si uraniumi-235 ose plutoniumi-239. Në natyrë, 99.27% e uraniumit është uranium-238, i padobishëm për armë, dhe vetëm 0.72% është uranium-235, izotopi i aftë të përballojë një reaksion zinxhir shpërthyes.
Proceset janë shumë të shtrenjta
Metoda më e zakonshme për ndarjen e tyre (si në Iran ) janë centrifugat me gaz. Uraniumi, i transformuar në gaz, rrotullohet deri në 70,000 rrotullime në minutë, duke e shtyrë izotopin më të rëndë 238 jashtë dhe duke e lënë 235 në qendër. Për të marrë sasi të dobishme, procesi duhet të përsëritet mijëra herë . Megjithatë, për plutoniumin-239, nevojitet një impiant ripërpunimi, i cili është edhe më kompleks dhe i kushtueshëm.
Kush mund t’i ndërtojë ato? A lejohen vetëm shtetet të ndërtojnë një bombë?
Në vitin 2013, Pentagoni porositi një studim për të vlerësuar nëse një miliarder apo një kompani private mund ta realizonte këtë. Rezultati? Me rreth 1 miliard dollarë dhe pesë vjet, ndërtimi është teknikisht i mundur përmes një rrjeti kompanish legjitime të shpërndara në të gjithë botën, duke anashkaluar kontrollet rregullatore.
Centrifugat
Pengesa nuk është projekti, por qasja në materialin e zbërthyeshëm dhe pasurimi i tij , edhe pse centrifugat me gaz janë në dispozicion sot. Studimi theksoi rrezikun që aktorët jo-shtetërorë mund të aspirojnë drejt teknologjive bërthamore.
