Një “Bord Paqeje”, por pa liderë. Ose të paktën: pa krerë shtetesh dhe qeverish të demokracive të mëdha europiane apo të G7-ës, me përjashtim natyrisht të Donald Trump. Për të diskutuar të ardhmen e Gazës, të enjten në Uashington, para së gjithash nuk do të jetë Friedrich Merz. “As si pjesëmarrës”, bëjnë të ditur burime të qeverisë në Berlin për La Repubblica, “dhe as si vëzhgues”. Si pasojë, nuk do të jetë as Giorgia Meloni. Në të vërtetë, më pak se tre ditë nga ngjarja, nuk është ende e sigurt as pjesëmarrja e Antonio Tajani: niveli i përfaqësimit të kancelarëve mund të ulet edhe më tej.
Presidentja e Këshillit, në fakt, nuk e ka përjashtuar ditët e fundit udhëtimin, por me kusht që të fluturonte së bashku me liderin gjerman. Ishte e paimagjinueshme, në fakt, të ishte e vetmja në krye të një qeverie perëndimore që do t’i bashkohej formatit të hedhur nga Donald Trump. Të dy e kanë diskutuar disa herë këtë çështje në orët e fundit. Burime nga kancelaria konfirmojnë jo rastësisht “kontaktet e vazhdueshme me Melonin”, edhe pse më pas shtojnë: “Pavarësisht kësaj, është e qartë se Merz nuk do të shkojë në Uashington”.
Italia, nga ana tjetër, dëshiron të bëjë të ditur se në një farë mënyre është e nevojshme të jetë e pranishme. Dje Tajani e diskutoi këtë me ambasadorët në selinë e ministrisë. Ai foli gjithashtu me drejtuesit kryesorë të partisë së tij. Nuk fshehu disa dyshime mbi strukturën e “Bordit të Paqes” dhe ritheksoi pengesat kushtetuese që nuk lejojnë të shkohet përtej rolit të “vëzhguesit”, por shprehu edhe këto arsyetime në mbështetje të përpjekjes amerikane: “Bordi lind për të mbyllur dy vitet e luftës në Gaza dhe, në perspektivë, çështjen palestineze që zvarritet prej 80 vitesh. Është e përshtatshme të jemi aty, me mënyrat që qeveria do të konsiderojë të duhura, duke u mbështetur në rolin dhe profilin tonë në Rrip. Të mos jesh aty do të thotë të mos dish çfarë ndodh përballë ‘shtëpisë sonë’”. Roma, pra, do të kontribuojë “duke formuar policinë e re palestineze”, madje edhe “duke rritur” praninë e karabinierëve në Rafah.
Me pak fjalë, objektivi është të mbahet një këmbë brenda nismës. Në diskutimin që po zhvillohet në Ministrinë e Jashtme dhe Marrëdhënieve Ndërkombëtare, del në pah edhe nevoja për të mos lejuar dështimin e punimeve të Bordit. Nëse kjo do të ndodhte, mund të dështonte përpjekja për të çarmatosur Hamasin dhe për të ndërtuar daljen e Forcave të Armatosura të Izraelit nga zona. Formati i nisur nga Trump, sipas arsyetimeve të disa pjesëmarrësve në mbledhjen e ambasadorëve, i detyron palët të negociojnë. Nëse do të funksiononte, madje mund të eksportohej në pjesën tjetër të Lindjes së Mesme, në perspektivën e një “pax americana” të re.
Megjithatë, jo të gjithë mendojnë si Italia. Komisioni Europian do të përfaqësohet në Uashington nga komisionerja Dubravka Šuica “për pjesën që i kushtohet Gazës”. Edhe pse, shton një zëdhënës i Komisionit, “BE-ja nuk do të bëhet anëtare e këtij bordi”.
Struktura e Ursula von der Leyen nuk është e vetmja që po mban një qëndrim të ftohtë ndaj formatit. Qeveria gjermane po reflekton ende nëse do të dërgojë dikë në takimin e Uashingtonit, por një burim diplomatik zbulon se “kujdesi” po mbizotëron ndaj hipotezës për të dërguar një përfaqësues të qeverisë Merz. Një nga opsionet është të garantohet të paktën prania e dikujt nga Ministria e Bashkëpunimit.
Kancelari, siç u tha, nuk do të jetë i pranishëm. Edhe sepse, kujtojnë nga Berlini, të premten dhe të shtunën ai është i angazhuar në kongresin e Christlich Demokratische Union Deutschlands. Një rrethanë që theksojnë të njëjtat burime gjermane, ishte e njohur nga kryeministrja italiane, e cila gjithsesi u përpoq ta përfshinte.
Edhe nga Ministria e Jashtme gjermane nuk ka deklarata dhe nuk është e qartë nëse homologu i Tajanit, Johann Wadephul, do të vendosë në momentin e fundit të fluturojë drejt Shteteve të Bashkuara. Në margjinat e Konferencës së Sigurisë në Mynih, megjithatë, reflektimi ishte përqendruar tashmë në një ide tjetër nga ajo e dërgimit të kreut të diplomacisë. Këto nuk janë sinjale pozitive për Bordin. Kjo është arsyeja pse ende nuk është e sigurt nëse në samitin e Uashingtonit do të marrin pjesë vërtet ministrat e Jashtëm.
