Safeti ishte 14 vjeç në vitin 1999, kur u arratis nga Klina, në Kosovë në flakë: “Serbët vranë edhe më të pambrojturit – thotë ai për gazetën italiane “La Reppublica” – kam parë fëmijë të hedhur në erë nga një minë antipersonel: edhe i bëjnë me ngjyra, kështu që ato duken si lodra”.
Me të mbërritur në Prishtinë me nënën dhe motrën e tij, e cila në krahë kishte djalin dy muajsh, mizorive të serbëve iu bashkuan edhe bombardimet e NATO-s. “Nuk dinim ku të shkonim, mjaftoi të ishim larg luftës”. U desh një ditë e tërë për të hipur në një tren që shkonte përtej kufirit, i mbushur me njerëz të dëshpëruar. Në Maqedoni ishte ngritur një kamp refugjatësh me dy milionë njerëz. Bryma, uria: “I hodhën copa buke dhe u përleshën si bisha për t’i kapur”.
Shumë muaj (dhe vështirësi) më vonë, Safeti dhe familja e tij arrijnë në Romë. Trokitën në mensën e Centro Astalli, një shërbim refugjatësh jezuit: një vakt, një dush, një shtrat, një dorë për të kërkuar azil. Me ndihmën e Qendrës, Safeti mëson italishten, ndjek shkollën e hotelerisë dhe zbulon pasionin për gatimin. Dhe bie në sy. Bëhet një kuzhinier në një restorant me një yll Michelin. Ai jep leksione në Gambero Rosso. Ai merr nënshtetësinë italiane. Sot ai ka restorantin e tij në Zvicër, i cili ka fituar shumë çmime. Kanë kaluar 40 vjet – më 14 nëntor – që Centro Astalli ka mirëpritur, mbështetur dhe drejtuar ata që ikin nga luftërat dhe dhuna. Me rrënjë në shtatë qytete, ajo tani ndihmon rreth 20,000 migrantë të detyruar në vit, 10,000 vetëm në Romë. Mensa që ushqeu Safetin shpërndan 300 vakte në ditë, katër qendra pritëse ofrojnë strehim për më të rrezikuarit. Më pas shërbimet e dëgjimit dhe orientimi ligjor, asistenca mjekësore, shkolla italiane dhe fillimi i riintegrimit social.
