Ka hyrë në fuqi një ndalim për azilkërkuesit që përdorin taksi për të marrë pjesë në takime mjekësore.
Qeveria e ndryshoi politikën pas një hetimi të BBC-së i cili tregoi se njerëzit udhëtonin distanca të gjata me kosto të lartë.
Në një rast, një azilkërkues tha se bëri një udhëtim me taksi prej 250 miljesh për te një mjek i përgjithshëm, duke i kushtuar Ministrisë së Brendshme 600 paund.
Ndalimi nuk do ta ndalojë plotësisht përdorimin e taksive dhe do të ketë disa përjashtime për personat me aftësi të kufizuara fizike, sëmundje kronike dhe nevoja që lidhen me shtatzëninë.
Këto raste do të duhet të miratohen nga Ministria e Brendshme sipas rregullave të reja.
Taksitë mund të përdoren edhe për arsye të tjera – siç është udhëtimi midis vendeve të akomodimit. Ministria e Brendshme po vazhdon ta shqyrtojë këtë situatë.
Sekretarja e Brendshme Shabana Mahmood tha: “I kam dhënë fund përdorimit të panevojshëm të taksive për takime mjekësore për të mbrojtur portofolin e taksapaguesve.”
“Nuk do të ndalem para asgjëje për të hequr stimujt që tërheqin emigrantët e paligjshëm në Britani, për të rivendosur rendin dhe kontrollin në kufijtë tanë.”
Në nëntor u zbulua se mesatarisht 15.8 milionë paund ishin shpenzuar në vit për taksi për azilkërkuesit.
Më herët këtë vit, programi “File on Four” i BBC Radio 4 zbuloi se azilkërkuesve po u jepej një biletë autobusi për një udhëtim vajtje-ardhje në javë. Për udhëtime të tjera të nevojshme, si takimet me mjekun, përdoreshin taksi.
Një shofer i tha BBC-së se firma e tij do të bënte deri në 15 transportime çdo ditë nga një hotel në juglindje të Londrës në një klinikë mjekësore rreth dy milje larg. Vetëm këto udhëtime do t’i kushtonin Ministrisë së Brendshme 1,000 paund në ditë, tha ai.
Një tjetër shofer taksie, i cili dha emrin Steve, pretendoi se firmat do të rrisnin qëllimisht kilometrazhin e udhëtimeve duke i dërguar shoferët në një qytet tjetër të largët për të kryer udhëtime të shkurtra.
Ai tha se në një rast u dërgua nga Aeroporti i Gatwickut në Reading – një udhëtim vajtje-ardhje prej rreth 175 km dhe që kushtoi më shumë se 100 paund – për të çuar një azilkërkues nga hoteli i tyre në një takim te dentisti që ishte 1.5 milje larg.
Steve tha se, ndërsa punonte për një nënkontraktor, ai u dërgua nga Gatwick në Southampton “më shumë se një herë” dhe se ai drejtonte mesatarisht 275 milje në ditë – gjysma e të cilave ishte pa pasagjer në makinën e tij.
Ai pohoi se disa udhëtime ishin krejtësisht të kota.
“Isha ulur aty dhe më thoshin ‘oh, shiko, mos u shqetëso, [azilkërkuesit] nuk duan të shkojnë’ dhe ata në thelb refuzonin të lëviznin. Thjesht logjistikisht nuk ishte menduar shumë mirë dhe mendoj se ishte lënë e hapur për abuzim”, tha ai.
