Pas furisë së Uraganit Otis, Acapulco nuk ishte më kartolina e ndritshme që të gjithë e mbanin mend. Bregu jugperëndimor i Meksikës ishte transformuar në një peizazh të panjohur: rrugët u shndërruan në lumenj balte, shtëpitë e shkatërruara si plagë të hapura, mbeturina të shpërndara kudo. Një heshtje e frikshme varej në ajër, e thyer vetëm nga sirenat e largëta, britmat e mbytura dhe hapat e pasigurt të atyre që kërkonin dikë, ose diçka, për të shpëtuar. Kudo, e njëjta ndjenjë zhgënjimi: familje të mbetura pa strehë, të plagosur që prisnin ndihmë, fëmijë që shikonin bosh në hapësirë, shumë të vegjël për të kuptuar dhe tashmë shumë të vjetër për të qarë.
Mes atij kaosi, ishte e pranishme edhe Arizbeth Dionisio Ambrosio. Tridhjetë e tre vjeç, oficere policie dhe nënë. Ajo nuk bëri gjeste dramatike, nuk kërkoi duartrokitje. Ajo thjesht bëri atë që ishte e nevojshme. Ajo mbështeti të moshuarit mes rrënojave, shpërndau ujë, u foli me zë të vendosur atyre që po i nënshtroheshin panikut. Ishte e lodhur, e rraskapitur, trupi i saj i rraskapitur nga orët e pafundme. Megjithatë, ajo nuk u ndal.
Pastaj, mes pluhurit dhe zhurmës, ajo e vuri re.
Një nënë e re ulur përtokë, me fytyrën e lagur nga lotët, duke mbajtur fort një foshnjë të porsalindur vetëm katër muajshe. Vogëlushi qante pa pushim. Nuk ishte thjesht një britmë: ishte një britmë nevoje, urie, mbijetese. Gruaja, pas orësh pa ushqim dhe ujë, nuk ishte më në gjendje ta ushqente me gji. Trupi i saj nuk po reagonte. Foshnja kishte qenë e uritur për shumë kohë.
Arizbeth e kuptoi gjithçka në një çast. Ajo nuk kërkoi leje nga protokolli, nuk kërkoi udhëzime. Ajo iu afrua, e mori fëmijën me delikatesë të pafundme, e tundi lehtë dhe bëri diçka që asnjë manual nuk mund ta parashikonte: e ushqente vetë me gji.
Një gjest i thjeshtë. I jashtëzakonshëm.
Mes rrënojave dhe dëshpërimit, për një moment, koha dukej se ndaloi. Nuk kishte më uniforma, grada apo role. Kishte vetëm një grua që zgjidhte të ushqente një fëmijë që nuk ishte i saji. Kishte vetëm njerëzim.
Dikush bëri një foto dhe ai foto-imazh bëri xhiron e botës: një police e mbuluar me pluhur dhe djersë, dhe një foshnjë e porsalindur që më në fund qetësohet në krahët e saj.
Për atë gjest, Arizbeth u ngrit në detyrë. Një njohje zyrtare, sigurisht por asnjë ngritje në detyrë nuk mund ta kapë kurrë vërtet vlerën e asaj që ndodhi atë ditë.
Sepse midis rrënojave të një qyteti të shkatërruar, Arizbeth na kujtoi të gjithëve një të vërtetë të thjeshtë dhe të fuqishme: shpresa nuk ka nevojë për skenë apo fjalë solemne. Ndonjëherë lind në heshtje, në krahët e dikujt që zgjedh të mos e largojë shikimin dhe ndoshta është pikërisht nga gjeste të tilla që bota fillon përsëri.
Përktheu Albar
