Ka kaluar pak më shumë se një muaj që kur filloi lufta.
Irani është ende nën një ndërprerje të internetit të imponuar nga qeveria, por kam arritur të kontaktoj disa njerëz brenda vendit.
Shumica e njerëzve me të cilët kam folur kanë paguar shumë para për t’u lidhur në internet. Ata janë të rinj, të aftë në teknologji, të cilët jetojnë kryesisht në kryeqytet, Teheran, i cili ka parë sulmet më të rënda që nga fillimi i luftës.
Çdo ditë, kam parë pamje nga jeta e tyre e përditshme: histori njerëzish që planifikojnë të dalin për vrap, por që vendosin të qëndrojnë në shtëpi ndërsa dëgjojnë zhurmën e goditjeve, si dridhen dritaret nga shpërthimet aty pranë dhe si u është prishur gjumi.
Ndonjëherë vonë natën në Londër, gjatë orëve të para të mëngjesit në Teheran, marr mesazhe për greva që po zhvillohen.
Kam vënë re se si humori dhe mendimet e tyre ndryshojnë ndonjëherë me çdo grevë.
Ata më thonë se po humbasin ndjenjën e datës dhe të orës, ndonjëherë as nuk e dinë ditën e javës.
Nuk po përmend emrat apo moshat e tyre sepse autoritetet iraniane kanë arrestuar njerëz që kanë folur me media të huaja.
Të gjithë ata me të cilët kam folur janë kundër establishmentit, por jo të gjithë ndajnë të njëjtat pikëpamje për luftën – disa ende shpresojnë se ka dritë në fund të tunelit; disa janë të rraskapitur dhe duan që lufta të mbarojë tani.
«Po më vjen keq. Dua të kthehem në Teheran më shpejt. Do të preferoja të isha atje, me gjithë stresin dhe acarimin… Më jep një ndjenjë më të madhe kontrolli sesa të jem larg familjes sime», më thotë sonte një grua në të 20-at, e cila është zhvendosur në një provincë veriore nga Teherani.
