Pak çaste pas konferencës për shtyp, ne dhe disa gazetarë të tjerë që po vëzhgonim brenda qendrës së konferencave, vrapuam matanë rrugës për të parë se çfarë po ndodhte jashtë hotelit, ku po fliste Vance.
Kur mbërritëm atje, mund të shihje tashmë se kishte një konvoj të gjatë makinash gati për t’u nisur. Kjo përfshinte sigurinë e ofruar nga autoritetet pakistaneze, si dhe sigurinë me të cilën udhëton zëvendëspresidenti amerikan.
Mund të shihnim edhe një makinë me flamurin amerikan që po largohej mjaft shpejt nga hoteli. Pra, mund të supozojmë me siguri se zëvendëspresidenti JD Vance ishte gati të largohej nga qyteti pasi diskutimet e gjata nuk çuan në një marrëveshje.
Kudo përreth nesh, kishte një ndjenjë të prekshme zhgënjimi për rezultatin e këtyre bisedimeve.
Shumë e kishin kuptuar se arritja e një marrëveshjeje paqeje nga të dyja palët ishte një shans i vështirë, pasi kishte boshllëqe të mëdha në qëndrimet midis SHBA-së dhe Iranit. Por prapëseprapë, shumë kishin shpresuar gjithashtu se, duke pasur parasysh rëndësinë e delegacioneve – të dërguara nga të dyja palët – kjo tregonte një shenjë se të gjithë ishin seriozë në lidhje me përpjekjen për të arritur një marrëveshje.
Kjo ndjenjë zhgënjimi do të ndahet shumë përtej kësaj salle konferencash
