Kisha e Anglisë u ka thënë nënave biologjike dhe fëmijëve të prekur nga adoptimet e detyruara historike se është “thellësisht e penduar” për rolin e saj në këtë praktikë.
Kjo vjen pasi qeveria konfirmoi të mërkurën se do të bëjë një kërkimfalje të plotë në emër të shtetit për këtë praktikë, e cila pa mijëra nëna të detyruara të jepnin foshnjat për adoptim sepse ishin të pamartuara.
Midis viteve 1949 dhe 1976, Kisha e Anglisë ndihmoi në drejtimin ose ishte përgjegjëse për rreth 100 shtëpi për nëna dhe foshnja, ku gratë dërgoheshin për të lindur.
Në një kërkimfalje zyrtare, Kryepeshkopja e Canterbury-t, Dame Sarah Mullally, tha se viktimat përjetuan “dhimbje, traumë dhe frikë kur duhet të kishit marrë kujdes dhe dhembshuri”.
Ajo shtoi: “Ju nuk keni asgjë për t’u turpëruar. Turpi është i yni dhe ne jemi thellësisht të penduar.”
Sipas kësaj praktike, gratë shtatzëna të pamartuara dërgoheshin në shtëpi për nëna dhe foshnja, në mënyrë që të fshiheshin nga shoqëria.
Kërkimfalja vjen pas dy vitesh kërkimi nga Kisha në arkivat e saj dhe në të dhëna të tjera. Ajo gjithashtu foli me nëna biologjike dhe të birësuar.
Një raport i ri i publikuar nga Kisha zbuloi se dokumente nga viti 1970 japin një pasqyrë të qëndrimeve të kohës, ku stafi i përshkruante këto shtëpi si vende “nga të cilat agjencitë e adoptimit marrin materialin e tyre të papërpunuar”.
Raporti gjithashtu zbuloi se disa nëna përshkruheshin si “të zbehta nga mendja, të papërgjegjshme dhe të paafta”, dhe se Kisha ishte e vetëdijshme që cilësia e këtyre shtëpive “jo gjithmonë përmbushte standardet e pranueshme”.
Gratë që u dërguan në këto shtëpi kanë folur për kushtet e tmerrshme që kanë përjetuar.
Kërkimfalja e Kishës pranon se shumë prej tyre janë detyruar të bëjnë punë të thjeshta dhe manuale si një formë ndëshkimi, edhe pse ishin shtatzëna në muajt e fundit.
Dame Sarah tha se Kisha ishte “thellësisht e penduar për dhimbjen, traumën dhe stigmën që është përjetuar dhe që ende mbahet sot nga të prekurit”.
“Kjo nuk është e pranueshme dhe ne kërkojmë falje për këtë,” shtoi ajo.
Lëvizja e Adoptoheve të Rritur, që përfaqëson fëmijët e hequr me forcë nga nënat gjatë asaj periudhe, e përshkroi deklaratën si “jo një kërkimfalje domethënëse”.
“Nuk ka pranim faji në këtë deklaratë. Nuk ka njohje të dëmeve specifike,” tha ajo.
Jo të gjitha nënat biologjike të detyruara për adoptim kaluan përmes shtëpive të Kishës së Anglisë. Të tjera u menaxhuan nga organizata të ndryshme kishtare dhe sociale.
Në vitin 2016, Kisha Katolike kërkoi falje për ata që u përfshinë në atë që e quajti “hidhërimin dhe dhimbjen” e përjetuar nga nënat që humbën fëmijët për adoptim ndërsa ishin nën kujdesin e institucioneve katolike.
