Tyson Fury e kishte pothuajse të gjithë “Wembley Stadium”, me vete – pasi ndaloi Dillian Ëhyte në luftën e tij të fundit në karrierë të shtunën mbrëma.
U desh një moment që të pranishmit të regjistronin atë që sapo ishte thënë përpara se të shpërthente një valë duartrokitjesh.
“Unë nuk jam thjesht i sigurt”, deklaroi fillimisht Fury në atë që nëse është më i miri i të gjitha kohërave në peshat e rënda. “I gjatë mbi dy metra, mund të lëvizë si një peshë e mesme, mund të godasë si një stuhi dhe mund të lëshoj një grusht si kushdo tjetër”.
“Më i miri i peshave të rënda ndonjëherë”.
Fury është në fund të fundit një kontradiktë ecjeje dhe një fanatik i boksit. Luftëtarët që janë kaq të gjatë nuk janë të destinuar të zotërojnë në një skenë të tillë.
“Unë kam këllqe si King Kong, një zemër si një luan dhe mendësinë e Magjistarit Oz”, vazhdoi Fury.
Nuk është aspak në stilin “noton si flutur, thumbon si bletë”, por përsëri, Fury nuk u kujdes kurrë shumë për anën e një sportisti.
Dy herë kampioni botëror i peshave të rënda i var dorezat duke u mburrur me një rekord 32-0-1 (23 me nokaut).
Nga më të mëdhenjtë e të gjitha kohërave në peshën e rëndë, vetëm ai dhe Rocky Marciano mbajnë rekorde të pamposhtur në karrierë.
Megjithatë, janë betejat e Furyt jashtë ringut që e dallojnë atë nga të tjerët, duke kapërcyer me sukses betejat e shumta të dokumentuara mirë në jetën e tij personale.
Fury u bë një pikë referimi për shumë njerëz dhe duke e bërë këtë, përfaqësonte diçka shumë më të madhe se boksi.
Vlefshmëria e pretendimeve i të qenit më i miri i të gjitha kohërave në peshën e rëndë, është paksa e diskutueshme dhe mund të hap një debat se kush është më i miri në histori të këtij sporti.
