UK
“Vdekja” e një Kryeministri – Shkëputur nga Libri “Boris Johnson, ngjitja dhe rënia e një ngatërrestari”
Mëngjesin e së martës 7 prill 2020, u ngarkova nga Daily Mail të shkruaja nekrologjinë e Boris Johnsonit. Në orën 7 pasdite, të hënën në mbrëmje, kryeministri ishte shtruar në njësinë e kujdesit intensiv në Spitalin St Thomas dhe askush nuk e dinte nëse do t’ia hidhte. Vdekja vuri dorën e saj të akullt mbi të, dhe sondazhet tregojnë se ai fitoi miratim dhe simpati më të madhe nga publiku, se sa në çdo kohë tjetër, para dhe pas kësaj. Për disa ditë, Johnsoni nuk ishte më Brexiteeri i urryer, populist i paskrupullt dhe gënjeshtar i pacipë, por një qenie njerëzore, e barabartë me çdo viktimë tjetër të pandemisë, e vdekshme si ne të tjerët.
Johnson është një njeri jashtëzakonisht, i vështirë për të shkruar për të. Kur i pyeta fëmijët e mi, atëherë njëzet e pesë, njëzet e një dhe nëntëmbëdhjetë vjeç, nëse mund t’ua kushtoja këtë libër, me kusht që të vendosja në një rresht se kishin rezerva të vogla për Johnsonin, njëri prej tyre u përgjigj: “Vetëm nëse themi se mendojmë që ai është një qenie njerëzore e poshtër dhe e neveritshme.”
Boris Johnsoni frymëzon te shumë njerëz një neveri të thellë; tek shumë të tjerë dashurinë dhe mbështetjen më të ngrohtë. Unë nuk aspiroj të ndryshoj mendimin e askujt për të: do të ishte një përpjekje e kotë.
Sapo filloj të shpjegoj pse Johnsoni nuk ka qenë, në periudha të caktuara të karrierës së tij, një dështim total, ekspozohem ndaj akuzës se po injoroj ose zbus gabimet e tij. Por çdo simpati që i shpreh atij (dhe nuk mendoj se Johnsoni mund të kuptohet pa një shkallë simpatie) mund të hidhet poshtë nga admiruesit e tij si keqardhje e pamjaftueshme.
Nuk kishte kohë për t’u shqetësuar për të gjitha këto ndërsa shkruaja nekrologjinë e tij për Daily Mail, e cila në një kohë tronditjeje dhe zie kombëtare priste, supozova, një rrëfim që të paktën përfundonte me tone relativisht të favorshme. Kjo, përafërsisht, është ajo që u dërgova:
“Boris Johnsoni e pëlqente këngën e “Chumbawamba”, “Më rrëzojnë, por ngrihem përsëri. Nuk do të më mbani kurrë të gjunjëzuar”. Ai u rrëzua shpesh, por deri kur jeta e tij u ndërpre nga Covid-19, gjithmonë ngrihej përsëri. Johnsoni ishte shumë më pak i kujdesshëm se politikani i zakonshëm i karrierës, ndërmori rreziqe të cilat të tjerë i konsideronin si të çmendura, por u ringrit sërish, pas goditjeve që do të kishin shkërmoqur një figurë më pak elastike.
Me hyrjen në Commons në 2001 si deputet i Henley-t, ai vendosi, në kundërshtim me të gjitha këshillat e matura, që të mbetej redaktor i The Spectator. Politikanët e lartë dhe ekspertët e paralajmëruan se kalërimi i dy kuajve do të përfundonte në lot. I sfidoi parashikimet e tyre dhe në fillim gjithçka shkoi mirë. U bë gjithnjë e më i famshëm dhe në fillim të shtatorit 2004, Vanity Fair e quajti “deputeti konservator që një ditë mund të bëhej kryeministër”.
Michael Woolf, i cili shkroi profilin për atë revistë, e krahasoi Johnsonin me dy aktorë të famshëm që kishin hyrë në politikë: ‘Ai është, kur josh, magjeps dhe rrezaton humor të mirë, Ronald Reagan. Dhe Arnold Schwarzenegger… Ai është, mendoj unë, frymëzues.” Asnjë deputet tjetër konservator nuk mund të krahasohej me Reaganin, një nga presidentët më të suksesshëm (megjithëse në fillim e tallën) amerikanë të pasluftës, ose me Schwarzenegger-in, i cili më pas shërbeu si guvernator i Kalifornisë. Johnsoni kishte një aftësi mahnitëse për t’u lidhur me publikun e gjerë. Ai kishte cilësi të yjeve dhe konservatorët filluan të mendonin, se ai mund të ishte lideri që do t’i jepte fund dekadës së suksesit të laburistëve nën Tony Blairin.
Në verën e vitit 2004 fillova punën për vëllimin e parë për Johnsonin, botuar në 2006 dhe përditësuar në 2007, 2008, 2012 dhe 2016. Ai në fillim ishte jashtëzakonisht i entuziasmuar nga ideja e një libri ku flitej për gjithçka rreth tij (“Kaq kolosal është vaniteti im, sa që nuk kam ndërmend të përpiqem të të ndaloj”), por më pas u ftoh (“Çdo gjë që supozohet të thotë të vërtetën do të ishte vërtet e patolerueshme”), dhe më ofroi 100,000 stërlina për ta braktisur projektin, që unë, i mërzitur nga ideja që ai mendonte se mund të më blinte, i refuzova.
Në tetor 2004, The Spectator botoi një editorial në të cilin abuzonte me njerëzit e Liverpool-it dhe bëri disa gabime mizore në lidhje me fatkeqësinë e Hillsborough. Pati bujë dhe Michael Howard, lideri i Partisë Konservatore, i cili ishte një tifoz i Liverpool-it, u paralajmërua se herën tjetër që do të shkonte në një ndeshje do të fërshëllehej. Howard u zemërua dhe urdhëroi Johnsonin të shkonte dhe t’u kërkonte falje tifozëve të Liverpool-it, duke folur vetëm për mediat lokale. Këtë e bëri Johnsoni, por shtypi kombëtar ishte i vendosur të mbulonte edhe ai lajmin, dhe gjatë vizitës së tij në qytet u shkaktua një rrëmujë mediatike që argëtoi mbarë vendin, por e bëri Howardin të dukej qesharak.
Më keqja do të vinte. Johnsoni hodhi poshtë artikujt e shtypit për lidhjen e tij me Petronella Wyatt si “një piramidë e përmbysur broçkullash”, shtypi vërtetoi se ai po gënjente dhe Howard, i cili e kishte promovuar vetëm disa muaj më parë në postin e zëdhënësit në hije për Artet, e shkarkoi. Nga fundi i vitit 2004, karriera politike e Johnsonit ishte në gërmadha. Shumë nga kolegët e tij deputetë konservatorë, xhelozë për famën dhe të zemëruar nga neglizhenca e detyrave parlamentare, kishin arritur në përfundimin se ai ishte i pandershëm dhe jo i besueshëm.
Kështu që, kur Howard humbi zgjedhjet e përgjithshme të vitit 2005 dhe dha dorëheqjen nga udhëheqja e konservatorëve, Johnsoni nuk ishte në pozicion të mirë për të bërë një ofertë për postin vakant, dhe në vend të kësaj mbështeti David Cameronin, i cili fitoi. Cameron kishte qenë më i vogël se ai në Eton, më i vogël se ai në Oksford, kishte një mendje më pak origjinale dhe, derisa u bë lider, ishte më pak i famshëm se Johnsoni, i cili kishte patur qasje në publikun e gjerë duke dhënë një seri performancash zbavitëse në “Kam lajme për ty”.
Dhjetë vitet e ardhshme i përkisnin Cameronit të matur dhe profesionist, jo Johnsonit të papjekur dhe joserioz, i cili duhej të kënaqej me postin e vogël të zëdhënësit në hije për arsimin e lartë. Në vitin 2006, në festën e lançimit të një libri që kishte shkruar për Romën e lashtë, Johnsoni tha në fjalimin e tij: “Nganjëherë pyes veten se çfarë bëjnë njerëzit si unë në jetën publike” dhe vazhdoi: “Besoj është që ne shpresojmë të bëhemi zëdhënës në hije për arsimin e lartë.”
Ishte për të qeshur sepse ishte qartësisht një marrëzi. Johnsoni dëshironte të bëhej kryeministër, por e dinte se nuk do të arrinte asgjë në Westminster për sa kohë që Cameroni ishte në krye. Mary Wakefield, e cila punonte tek “The Spectator”, ishte ndër personat që sugjeruan që Johnsoni të përballej me Ken Livingstone, kryebashkiak i Londrës, në zgjedhjet që do të mbaheshin në maj 2008. Problemi ishte se Livingstone konsiderohej i pathyeshëm. Avantazhi ishte se Johnsoni do të hynte në një garë popullariteti, në të cilën aftësia e tij për të rrokur publikun e gjerë, duke përfshirë ata që urrenin politikanët konvencionalë, mund të ishte një as nën mëngë.
Johnsoni guxoi të dilte kundër Livingstonit të pushtetshëm, diçka që asnjë konservator tjetër i shquar nuk ishte i përgatitur të bënte, dhe fitoi, me ç’rast dha dorëheqjen nga vendi i tij në parlament. Ai ishte treguar një aktivist dhe shpejt filloi të shkëlqente si ambasador i Londrës, që do të ngrihej në mbrojtje të metropolit kundër qeverisë qendrore. Ai punësoi individë të talentuar si Simon Milton për punët administrative, për të cilat temperamenti që kishte e bënte atë vetë të papërshtatshëm. Në maj të vitit 2012, Johnsoni mundi përsëri Livingstone dhe atë verë ai mirëpriti botën në Londër, me rastin e Olimpiadës.
Mediat dhe shumë londinezë prisnin që Lojërat të ishin një telash, me trenat dhe autobusët që nuk mund të përballonin kaq shumë vizitorë. Johnsoni këmbënguli që Lojërat do të ishin një triumf dhe u vërtetua që ai kishte të drejtë. Ai vazhdoi të dominonte çdo dalje publike të përbashkët me Cameronin, i cili prej vitit 2010 kishte shërbyer si kryeministër.
Gjatë Lojërave Johnsoni ngeci i varur në litar, një situatë e sikletshme që e popullarizoi edhe më shumë. Në një rast tjetër të famshëm, i rrëmbyer nga shpirti i garës që e karakterizon, ai goditi me regbi një lojtar gjerman, ndërsa merrte pjesë në një ndeshje bamirësie – gjë që shumica e njerëzve as nuk do ta mendonin ta bënin. Në një rast tjetër, hodhi përdhe një fëmijë japonez ndërsa luante regbi. Sjellja e Johnsonit ishte një fyerje për idenë e njerëzve me mendje serioze, se si duhet të drejtohet politika.
Në zgjedhjet e përgjithshme të vitit 2015, Johnsoni u kthye në Westminster, tashmë si deputet në Uxbridge, në perëndim të Londrës, në mënyrë që të pretendonte se po përfaqësonte qytetin për të cilin do të mbetej kryetar bashkie deri vitin e ardhshëm. Në fillim nuk ishte e qartë se për çfarë do të duheshin në Westminster dhuntitë e Johnson-it si fushatëbërës. Cameroni, për habinë e gjerë, kishte arritur të fitonte një shumicë të ngushtë për konservatorët në zgjedhjet e përgjithshme të vitit 2015, pa ndonjë ndihmë të veçantë nga Johnsoni. Por Cameroni me zor kishte qenë në gjendje të mbante të bashkuar partinë konservatore dhe të zbehte kërcënimin e UKIP, duke premtuar që, nëse fitonte zgjedhjet, do të mbante një referendum mbi anëtarësinë e Britanisë së Madhe në BE.
Ky ishte shansi i Johnsonit. Me mjeshtërinë e tij të teatralitetit politik, ai u lëkund midis atyre që donin qëndrimin dhe të tjerëve që donin largimin, pranoi se ‘po vërtitej gjithandej si një karrocë supermarketi’, madje bëri të ditur se kishte shkruar dy artikuj të kundërt për Daily Telegraph, njëri në favor të qëndrimit në BE dhe njëri pro largimit. Në kohën e çajit, pasditen e së dielës 21 shkurt 2016, ai doli nga shtëpia e tij e bukur në Islington dhe shpalli para turmës së emocionuar të gazetarëve që ishin mbledhur jashtë, se do t’i bashkohej fushatës për largimin. Johnsoni u përball me Cameronin, duke u bërë zëri i votuesve euroskeptikë të Britanisë, të cilët e ndjenin veten të përbuzur dhe të injoruar nga establishmenti pro-evropian. Ai shpërfaqi sërish aftësitë si një mjeshtër fushatash, që ndryshe nga pothuajse çdo politikan tjetër britanik, mund të hynte në një qendër tregtare të zymtë të mërkurën pasdite dhe ta gjallëronte në çast”.
Dhe kështu nekrologjia vazhdonte e vazhdonte. Daily Mail po më kërkonte kopjen time, e vendosur që artikullin ta kishte gati për botim në momentin që kryeministri ndërronte jetë. Tashmë kisha arritur ta çoja Johnsonin në Downing Street. Pak çaste më vonë në artikull, e dërgova në atë botë.
“Pastaj erdhi pandemia. Kërkonte një ndryshim në ton: Johnsoni duhej të frenonte egërsinë e tij natyrore. Këtë e bëri dhe tregoi se po punonte natë e ditë me ekipin e tij për ta mbrojtur kombin nga rreziku, pavarësisht çdo rreziku që shfaqej për shëndetin e tij. Karriera e tij është shkurtuar mizorisht në një pikë kur ai sapo kishte arritur sukseset e veta më të mëdha – Brexit dhe fitoren e zgjedhjeve të dhjetorit 2019 – dhe dukej i vendosur që për shumë vite të rrinte në krye të vendit, për të zhvilluar vizionin e tij për konservatorizmin. Shumë njerëz që nuk e patën besuar kurrë, e kuptuan në fund se ky njeri që prej kohësh u dukej thjesht një shakaxhi, ishte në të vërtetë një burrë shteti me dhunti të jashtëzakonshme politike, komunikuesi më i shkëlqyer i brezit të tij, i shtyrë jo vetëm nga një etje e zjarrtë për famë, por edhe nga një dashuri e thellë për vendin e tij dhe një vendosmëri për t’i shërbyer me sa fuqi që kishte”.
Johnsoni nuk vdiq dhe armiqtë e tij, disa prej të cilëve u befasuan kur zbuluan se, në çastet kur ai ishte në prag të vdekjes, kishin ndjenja të buta për të, shpejt u kthyen tek krahasimi me Hitlerin, apo Mbretin John, i konsideruar si monarku më i keq në historinë angleze.
Shkëputur nga Libri “Boris Johnson, ngjitja dhe rënia e një ngatërrestari” me autor Andrew Gimson (bota.al)
‘Viti i provave’ për Kryeministrin dhe ‘lufta’ me gjyqtarët për Shamima Begum;
Kryeministri Sir Keir Starmer ka premtuar të “mposhtë rënien dhe përçarjen e ofruar nga të tjerët” në mesazhin e tij të vitit të ri, ndërsa këmbënguli se viti 2026 do t’i shohë njerëzit të ndiejnë “ndryshim pozitiv” në jetën e tyre.
Ai pranoi se “gjërat kanë qenë të vështira në Britani për një kohë”, por tha se publiku tani duhet të fillojë të shohë përmirësime, duke përfshirë fatura më të ulëta, më shumë policë në rrugë dhe qendra të reja shëndetësore.
Ka qenë një vit i vështirë për kryeministrin, i cili është përballur me ngadalësimin e rritjes ekonomike, vlerësimet e dobëta në sondazhe dhe spekulimet se mund të përballet me një sfidë lidershipi.
Në mesazhin e saj të Vitit të Ri, udhëheqësja konservatore Kemi Badenoch tha se viti 2025 nuk kishte parë “rritje, taksa më të larta dhe papunësi rekord”.
Megjithatë, ajo shtoi se Britania “nuk ishte e destinuar për rënie” dhe plani i partisë së saj do të “mbështeste biznesin dhe do të rregullonte ekonominë tonë në mënyrë që të mund të financonim forcat tona të armatosura, policinë, shkollat, NHS-në dhe të ndërtonim diçka për të cilën ndihemi krenarë”.
Sir Keir tha se ndante “zhgënjimin për ritmin e ndryshimit”, por “sfidat me të cilat përballemi ishin dekada në zhvillim e sipër dhe ripërtëritja nuk është punë që ndodh brenda natës”.
Ai shtoi: “Duke qëndruar në kurs, ne do ta mposhtim rënien dhe përçarjen e ofruar nga të tjerët.”
Kryeministri premtoi se gjatë vitit të ardhshëm “gjërat do të fillojnë të ndihen më të lehta”, duke përmendur ngrirjen e çmimeve të trenit, tarifat e recetave dhe taksën e karburantit, si dhe rritjet e pagës minimale.
“Në vitin 2026, zgjedhjet që kemi bërë do të nënkuptojnë që më shumë njerëz do të fillojnë të ndiejnë ndryshime pozitive në faturat tuaja, komunitetet tuaja dhe shërbimin tuaj shëndetësor”, tha ai.
“Por edhe më shumë njerëz do të ndiejnë përsëri një ndjenjë shprese, një besim se gjërat mund dhe do të përmirësohen, do të ndiejnë se premtimi i ripërtëritjes mund të bëhet realitet dhe qeveria ime do ta bëjë këtë realitet.”
Demokratët Liberalë dhe Reform UK presin me padurim zgjedhjet lokale të majit në mesazhet e tyre të vitit të ri.
Të dyja partitë shpresojnë të përparojnë në zgjedhje, të cilat mbulojnë parlamentin skocez dhe Senedin uellsian, si dhe mijëra vende në këshillin bashkiak në Angli dhe një numër të vogël bashkish të zgjedhura drejtpërdrejt.
Udhëheqësi i Lib Dem, Sir Ed Davey, tha se partia e tij mund të “fitojë përsëri në vitin 2026” pas “suksesit rekord” në zgjedhjet e fundit lokale.
Ai u zotua të “ndalojë që Amerika e Trump të shndërrohet në Britaninë e Farage” dhe “ta ndryshojë vendin tonë për mirë”.
Ndërkohë, udhëheqësi i Reform UK, Nigel Farage, partia e të cilit ka qenë vazhdimisht në krye të sondazheve kombëtare të opinionit që nga pranvera, tha se partia e tij po ofronte “shpresë” dhe “ndryshim”, pasi parashikoi se maji do të ishte “grupi më i rëndësishëm i zgjedhjeve midis tani dhe zgjedhjeve të ardhshme të përgjithshme”.
Ai tha se vendi po bëhej “më i zymtë” dhe “më i varfër”, me papunësi dhe borxhe më të larta “që po dilnin plotësisht jashtë kontrollit”.
Farage kritikoi si Partinë Laburiste ashtu edhe Konservatorët për moskuptimin e “botës së re” të kriptomonedhave, inteligjencës artificiale dhe aseteve dixhitale, të cilat ai i përshkroi si “teknologjitë e rritjes”.
Në mesazhin e tij të Vitit të Ri, udhëheqësi i SNP-së, John Swinney, tha se viti i kaluar kishte qenë “i vështirë” për disa, me “konflikte dhe trazira” në të gjithë botën.
Kryeministri tha se do të “ngrejë dolli për fitoren e famshme të Skocisë kundër Danimarkës” për t’u kualifikuar në Kupën e Botës, si dhe do të presë me padurim garën gjatë verës dhe Lojërat e Komonuelthit në Glasgow.
“Duket se është mjaft e përhapur!” Kështu tha Sir Keir Starmer para Krishtlindjeve, kur u pyet për spekulimet rreth të ardhmes së tij si kryeministër.
Ai po shfaqej para deputetëve të lartë në Komitetin Ndërlidhës të parlamentit në atë kohë dhe është e vërtetë që i tha këto fjalë me një buzëqeshje.
Megjithatë, është e jashtëzakonshme – jo vetëm që jemi në këtë vend, por që ai po e pranon këtë.
Sir Keir është një nga vetëm dy njerëzit gjallë që e kanë udhëhequr Partinë Laburiste drejt një fitoreje në zgjedhjet e përgjithshme – dhe një shumice prej 174 vendesh. Megjithatë, vetëm 18 muaj më vonë, biseda e përsëritur në Westminster është nëse ai do të jetë ende kryeministër në këtë kohë vitin e ardhshëm.
Një vëzhgues i përkohshëm i politikës globale mund të supozojë në mënyrë të arsyeshme se Mbretëria e Bashkuar duhet të jetë një parajsë stabiliteti: një qeveri e re me një shumicë kolosale dhe vite deri në zgjedhjet e ardhshme të përgjithshme.
Megjithatë, nuk është vetëm kryeministri, deputetët laburistë dhe kundërshtarët e tyre politikë vendas që po flasin për cenueshmërinë e kryeministrit – kjo po vihet re edhe në kryeqytetet e huaja.
“Po vjen një tjetër hedhje zari”, më tha kohët e fundit një vëzhgues me përvojë në qarkun diplomatik.
“Të njëjtat shifra mund të dalin përsëri. Por mund të mos dalin.”
Pika kritike e Partisë Laburiste në vitin 2026
Një figurë shumë e lartë e Partisë Laburiste më pranoi më herët këtë muaj: “Nuk do ta ofendoja inteligjencën tënde duke u përpjekur të pretendoj se fushata për ta zëvendësuar atë nuk po vazhdon”.
Kjo është shpesh ajo që unë do ta përshkruaja si fushatë me një “k” të vogël – biseda dhe planifikim diskret, shumica dërrmuese shumë larg vëmendjes së publikut dhe të mohueshme.
Pika qendrore e vitit politik që vjen nuk ka gjasa të jetë deri të enjten, 7 maj.
Në atë datë do të zhvillohen zgjedhje për Parlamentin e Uellsit, Seneddin, Parlamentin Skocez dhe për shumë autoritete lokale në Angli, të gjitha me pasoja potencialisht të mëdha – si për mënyrën (dhe nga kush) drejtohen pjesë të mëdha të Mbretërisë së Bashkuar, ashtu edhe për perspektivat e karrierës (ose mungesën e tyre) të udhëheqësve të ndryshëm politikë, jo më pak të kryeministrit.
Është perspektiva e një humbjeje të plotë që nxit kaq shumë biseda rreth të ardhmes së Sir Keir.
Partia Laburiste është aktualisht në pushtet në Senedd dhe gjithashtu drejton shumë nga këshillat urbane në Angli ku po mbahen zgjedhje.
Disa anëtarë të Partisë Laburiste shqetësohen se lënia e gjërave deri pas zgjedhjeve do të jetë tepër vonë. Ata kanë frikë se kjo do të jetë arsyeja pse do të humbasin kaq shumë nga këshilltarët e tyre ose anëtarët e parlamentit të decentralizuar – dhe kështu edhe ushtarët këmbësorë nga të cilët varen kaq shumë fushata politike lokale.
Por shumica supozojnë se pika më e mundshme vendimtare vjen pas ditës së zgjedhjeve.
Ata që mbështesin kryeministrin po u luten kolegëve të tyre të “mos e humbin qetësinë”, siç ma tha njëri.
“Duhet ta bëjmë,” shtojnë ata. “Cila është alternativa?”
Perspektiva e ndryshimit kundrejt mungesës së ndryshimit
Ekziston një pranim pothuajse universal, nga mbështetësit e Sir Keir deri te kritikët e tij në Partinë Laburiste, se qeveria duhet të përmirësohet shumë në rrëfimin e historisë së saj dhe në përcaktimin e asaj për çfarë bëhet fjalë.
Është kritika klishe, e bërë kaq shpesh, nga kaq shumë njerëz dhe për kaq gjatë. Por ka një arsye për këtë: shumë veta mendojnë se nuk ka pasur as afër përmirësim të mjaftueshëm.
«Ne bëmë fushatë duke ofruar ‘ndryshim’, por duhet të jemi më të mirë në shpjegimin e asaj që po bëjmë, pse po e bëjmë dhe kur, realisht, mund ta bëjmë», thotë një mbështetës.
“Jam i dëshpëruar nga mënyra e të treguarit të historive. Buxheti ishte një rrëmujë. Politikanët duhet të jenë si mësues: t’u shpjegojnë njerëzve gjërat. Mos i rreshtoni justifikimet. Bëni një argument. Filloni një sherr”, shton një kritik i Partisë Laburiste.
Një valë aktivitetesh përballë publikut nga Downing Street pritet në fillim të vitit të ri, duke përfshirë shumë përmes kanaleve të tyre të mediave sociale dhe nëpërmjet më shumë intervistave me ndikues, si dhe marrëdhënieve më standarde me reporterët tradicionalë politikë nga televizioni, radioja, gazetat dhe faqet e internetit të lajmeve.
Sfida kryesore për numrin 10 është mesazhi që ata përcjellin dhe shkalla në të cilën ata i përmbahen atij. Pritet që qëllimi i saj të jetë që viti 2026 të jetë viti kur njerëzit do të fillojnë të ndiejnë “ndryshimin” që Partia Laburiste premtoi në zgjedhje.
Dhe do të ketë shumë diskutime rreth kostos së jetesës.
Mbështetësit e kryeministrit po theksojnë se stabiliteti është një virtyt, është ai që siguroi mandatin në zgjedhjet e përgjithshme (të cilin asnjë pasardhës nuk do ta kishte) dhe çdo zëvendësim, pas një procesi udhëheqës me shumë gjasa të çrregullt, do të trashëgonte të gjitha problemet themelore që ia kanë bërë jetën kaq të vështirë që në fillim.
Me fjalë të tjera, kini kujdes se çfarë dëshironi.
Është Sekretari i Shëndetësisë Wes Streeting ai që aktualisht flitet më gjerësisht si një pasardhës i mundshëm i Sir Keir. Por ai nuk është i vetmi. Po kështu është edhe Kryetari i Bashkisë së Mançesterit të Madh, Andy Burnham. Pastaj është Sekretarja e Brendshme Shabana Mahmood dhe të tjerë.
Por edhe midis atyre deputetëve laburistë që nuk janë tifozë të kryeministrit aktual, ka kujdes.
“Dy javë pasi Wes Streeting u bë kryeministër, njerëzit do të thoshin ende se ai është i mirë në televizion, por në të vërtetë do të pyesnin veten se sa shumë do të jetë në gjendje të ndryshojë në të vërtetë” ma tha një deputet i Partisë Laburiste – jo fans i kryeministrit.
Një kritikë e ngjashme ofrohet nga të tjerë për kandidatë të tjerë potencialë për kryeministra, gjë që nxjerr në pah një çështje tjetër – edhe nëse partia arrin në përfundimin se Sir Keir Starmer duhet të largohet, a mund të bjerë dakord se kush mund të jetë më i mirë?
Partia Laburiste nuk ka tendencën t’i largojë udhëheqësit me të njëjtën mizori për të cilën njihen Konservatorët, dhe kryeministri është thjesht i vendosur. Me fjalë të tjera, mes gjithë zhurmës rreth perspektivës së ndryshimit, mos e nënvlerësoni perspektivën e mosndryshimit.
Uells, Skoci dhe një bashkim dhimbjesh koke
Por Sir Keir Starmer përballet me shumë gjëra.
Së pari, Uellsi. Zgjedhjet për Senedin do të çojnë në një parlament më të madh, me zona zgjedhore të reja e të mëdha dhe një sistem votimi proporcional.
Dhe, për Partinë Laburiste, ekziston një sërë problemesh – jo më pak çështja e mandatit të dyfishtë – partia është në qeveri si në Cardiff ashtu edhe në Westminster, duke e bërë shumë më të vështirë shpërndarjen e fajit diku tjetër për dështimet.
Atmosfera në Partinë Laburiste të Uellsit është më se e zymtë, ndërsa ata mendojnë për mundësinë e humbjes së pushtetit në qeverinë e decentralizuar për herë të parë që nga viti 1999, kur u krijua ajo që tani quhet Senedd.
Në vitin 2015, Brezi Qendror në Skoci, në dukje i pathyeshëm – dhe më gjerë – ra në duart e Partisë Kombëtare Skoceze nga Partia Laburiste. Në vitin 2019, i ashtuquajturi “muri i kuq” në Midlands dhe vendet në Anglinë Veriore, në dukje i pathyeshëm, i Partisë Laburiste ra në duart e Konservatorëve.
Që të dyja janë rikthyer te Partia Laburiste, por tani përballen me një moment që po vyshket dhe që asnjëri prej tyre nuk e ka prekur – potencialin e humbjes së Uellsit.
Ndikimi psikologjik mund të jetë i madh. Nacionalistët uellsianë Plaid Cymru janë optimistë deri në atë pikë sa pothuajse nuk e besojnë fare pritjen që po marrin.
Por edhe Reform UK duket shumë konkurruese. Pra, çfarë do të ndodhte në një skenar ku Reform do të përfundonte partia më e madhe, por jo mjaftueshëm e madhe për të qeverisur e vetme dhe pa asnjë parti tjetër të gatshme të hynte në koalicion?
A do të ishte e gatshme Plaid të drejtonte koalicionin e vet, apo një marrëveshje më informale me të tjerët, të cilën një kritik mund ta quajë “një koalicion humbësish”? Apo mund të refuzonin dhe, duke vepruar kështu, të detyronin zgjedhje të tjera?
Së dyti, është Londra, ku Partia Laburiste kandidon për 21 nga 32 këshillat që garojnë në zgjedhje.
“Muaji maj duket shumë i vështirë”, thotë një figurë e lartë e Partisë Laburiste në kryeqytet, e cila është e përfshirë në lajme. “Ka Reformë në lagjet e jashtme. Të Gjelbrit në vende si Hackney. Të pavarur që anojnë nga Gaza në vende si Redbridge. Dhe kemi kaq shumë deputetë dhe anëtarë të partisë në Londër.”
“Fundjavën pas zgjedhjeve ata do të shqetësohen në kaq shumë drejtime të ndryshme, të gjitha në të njëjtën kohë.”
Pesë këshilltarë laburistë në Brent në veri të Londrës kaluan në Partinë e Gjelbër disa javë më parë. Disa konservatorë bëjnë komente pozitive për Wandsworth dhe Westminster.
Sa i përket Skocisë, Partia Laburiste do të argumentojë se votuesit skocezë duhet të “marrin në konsideratë 18 vitet e SNP-së në qeverisje në Skoci, jo 18 muajt e saj në qeverisje në Westminster”, siç ma tha një figurë e lartë në partinë skoceze, dhe të theksojnë se votuesit po zgjedhin një ministër të parë jo një kryeministër. Njerëzit e Partisë Laburiste gjithashtu mendojnë se janë në një pozicion të mirë financiar krahasuar me SNP-në.
Por disa prova nga sondazhet e opinionit, i jashtëmsugjeron që qeveria laburiste e Mbretërisë së Bashkuar është më e papëlqyeshme në Skoci sesa qeveria skoceze e SNP-së. Dhe ia vlen t’i kushtohet vëmendje edhe Reformës në Skoci.
Fati i partive të tjera
Jashtë Londrës, në pjesën tjetër të Anglisë, Demokratët Liberalë shpresojnë gjithashtu të bëjnë përparim në shumë fusha, kryesisht në jug, ku fituan një numër të madh vendesh parlamentare në vitin 2024.
Nëse nuk e bëjnë këtë, mund të ketë ankesa të brendshme se udhëheqësi Sir Ed Davey nuk po bën mjaftueshëm për të shfrytëzuar sa më shumë 72 deputetët e tyre.
Pastaj është Partia e Gjelbër e Anglisë dhe Uellsit , me udhëheqësin e saj të ri i cili u zgjodh në shtator.
Zack Polanski, i cili është më i menduar në jetën private nga sa mund të sugjerojë personaliteti i tij shpesh bombastik publik, ka mbikëqyrur një rritje të mbështetjes për të Gjelbrit në sondazhet e opinionit, por tani përballet me një shqyrtim më të madh dhe një makineri partiake që përpiqet të zgjerohet me shpejtësi për t’u përballur me rritjen e saj.
Sa i përket Konservatorëve, edhe ata po përjetojnë një rënie të popullaritetit pikërisht në të njëjtën kohë me Partinë Laburiste. Normalisht, kur njëri është në rritje, tjetri është në rënie dhe anasjelltas.
Kjo rënie në mbështetje të Partisë Konservatore rrezikon udhëheqësen Kemi Badenoch, megjithëse çmimi i aksioneve të saj midis deputetëve konservatorë u rrit ndjeshëm në muajt e fundit të vitit pas një fjalimi të mirëpritur në konferencën e partisë dhe performancës së përmirësuar në Kohën e Pyetjeve të Kryeministrit.
Vlerësimet e dobëta të partisë së saj në sondazhe e lënë atë të cenueshme, ashtu si ato të Partisë Laburiste e lënë kryeministren të cenueshme.
Por është e ardhmja e Sir Keir Starmer në detyrë – ose mungesa e mundshme e saj – që do të dominojë kaq shumë biseda politike në vitin 2026.
Udhëheqja e një qeverie gjatë 10 viteve të fundit në Mbretërinë e Bashkuar ka ofruar shumë pak siguri pune: Sir Keir është kryeministri i gjashtë në një dekadë.
Brexiti, pandemia, rënia e standardeve të jetesës, konflikti në Evropë, numri i madh i partive politike të qëndrueshme elektoralisht, vorbulla e mediave sociale kanë kontribuar, siç mendojnë disa në Westminster, në vulën e një date shumë më të hershme se kurrë më parë tek udhëheqësit tanë.
Do të jetë një vit i gjatë përpara.
Anthony Joshua lirohet nga spitali pas aksidentit me makinë në Nigeri
Taksa e prezervativëve dhe kujdesi më i lirë për fëmijët: Plani i Kinës për të rritur shkallën e lindjeve
Faqet e para te gazetave në UK
Në foto: Viti i Ri u prit në të gjithë botën
Starmer zotohet të ‘mposhtë rënien dhe përçarjen’ në mesazhin e Vitit të Ri
Pse viti 2026 është viti i suksesit për Keir Starmer?
George Clooney, gruaja e tij Amal dhe binjakët e tyre fituan shtetësinë franceze
Vdekje të rëndësishme 2025
Pesë tradita të Vitit të Ri që nuk i dinit
Mbretëria e Bashkuar mirëpret Vitin e Ri me festime në të gjithë vendin (video)
“Gjermania po plaket!”, Merz u drejtohet qytetarëve: 2026-a është një pikë kthese për kombin tonë
Pse duhet të merrni një portofol të ri për Vitin e Ri?
Veliaj dhe Meta urojnë Vitin e Ri 2026 nga qelia, me mesazhe shprese dhe bashkimi
Bebet e para të 2026! Dy vajza lindin në maternitetet e Tiranës
Kush ishin lajmet më të çuditshme dhe virale nga bota në vitin 2025
“Wizz Air” le në mëshirë të fatit pasagjerët e linjës Londër-Tiranë
FOTO/ Nëna me dy fëmijët humbën jetën në një zjarr tragjik në Angli
U kap me kokainë me vlerë 230 mijë euro, shqiptari: Mos më dënoni, më lejoni të kthehem në Shqipëri
Shqiptari në Britani shpëton nga deportimi pasi “partnerja nuk i flet shqip”
Rrëzohet aeroplani në Britani, alarm në aeroportin Southend në Londër
Vizitorët, tarifë për të hyrë në Britani – Shtetasit që udhëtojnë pa viza duhet të aplikojnë për autorizim
Ish-kampioni i botës në boks Anthony Joshua plagoset në një aksident automobilistik në Nigeri, dy persona humbin jetën
Bllokohet hekurudha Angli-BE/ Probleme me energjinë elektrike, pezullohen udhëtimet për mijëra pasagjerë
Hetimet për atentatin e Rinasit, burime: Autorët pasi dogjën mjetin që përdorën në krim u larguan me ambulancë
Ironia e një dosje sekrete në Harvard: Amerikanë mbroni Trashëgiminë Ilire, Shqiptarët pas ’90-s e shkatërruan …
Bashkimi me euron do të kishte mbuluar koston e NHS-së
Mijëra vetë të ekspozuar ndaj fruthit, alarm në një prej aeroporteve më të ngarkuar në botë
Këta janë 10 kandidatët më të votuar në Vetëvendosjes
Emigrantët kthehen, por Shqipëria nuk i mban
Britania marrëveshje me Angolën dhe Namibinë për kthimin e emigrantëve
-
Albania1 day ago“Wizz Air” le në mëshirë të fatit pasagjerët e linjës Londër-Tiranë
-
UK3 days agoFOTO/ Nëna me dy fëmijët humbën jetën në një zjarr tragjik në Angli
-
Albania3 days agoU kap me kokainë me vlerë 230 mijë euro, shqiptari: Mos më dënoni, më lejoni të kthehem në Shqipëri
-
Albania5 days ago
Shqiptari në Britani shpëton nga deportimi pasi “partnerja nuk i flet shqip”
-
UK5 days ago
Rrëzohet aeroplani në Britani, alarm në aeroportin Southend në Londër
-
UK1 day agoVizitorët, tarifë për të hyrë në Britani – Shtetasit që udhëtojnë pa viza duhet të aplikojnë për autorizim
-
Sports3 days agoIsh-kampioni i botës në boks Anthony Joshua plagoset në një aksident automobilistik në Nigeri, dy persona humbin jetën
-
UK2 days agoBllokohet hekurudha Angli-BE/ Probleme me energjinë elektrike, pezullohen udhëtimet për mijëra pasagjerë