Sir Keir Starmer ishte fituesi i madh i zgjedhjeve të përgjithshme të vitit të kaluar.
Këtë vit, kryeministri e mprehu argumentin e tij kundër Nigel Farage dhe – për rrjedhojë – kundër atyre brenda partisë së tij, nga kabineti e poshtë, të cilët shqetësohen se ai nuk është lideri më i mirë në luftën që po e pret me Reform UK.
Kryeministri karakterizohet nga një sfidë dhe kokëfortësi; me këtë performancë, ai u kujtoi kritikëve të tij të brendshëm se kush ishte ai që fitoi atë shumicë të madhe në zgjedhjet 15 muaj më parë.
Viti që kaloi ka qenë një punë e pamëshirshme – jo më pak javët e fundit, pas humbjes së ish-zëvendëskryeministres Angela Rayner dhe ambasadorit të SHBA-së Peter Mandelson – dhe në fjalimin e tij, kryeministri donte t’i kujtonte audiencës arritjet e muajve të kaluar.
Kritikët e tij brenda Partisë Laburiste i kujtojnë atij, pa pushim, se politika e Laburistëve duhet të jetë politikisht më agresive, e drejtpërdrejtë dhe e mprehtë, në mënyrë që të mposhtë një komunikues të aftësive të Nigel Farage.
Ky fjalim ishte përgjigja e kryeministrit.
Na mësoi pak gjëra të reja rreth kredos politike të Sir Keir, por me këmbëngulje pikturoi vijën ndarëse që ai dëshiron: Reformën kundrejt të gjithë të tjerëve.
Dhe ai thotë se është figura kryesore për atë kundërsulm.
Farage ka pohuar se etiketimi i politikës së tij të migracionit si “raciste” nga kryeministri e ka vënë stafin e tij në rrezik; kjo e ka lënë atë “më të vendosur se kurrë”, tha ai.
A ishte fjalimi i Sir Keir Starmer në lartësinë e sfidës? A është kjo pika ku ritmi përshpejtohet?
Kryeministri tani po i afrohet një Buxheti që duket i zymtë dhe një serie zgjedhjesh lokale të zymta, si dhe zgjedhjeve në Uells dhe Skoci, majin e ardhshëm.
Dhe madje edhe aleatët e tij më besnikë pranojnë se këto zgjedhje mund të përcaktojnë nëse ai do të vazhdojë të mbajë një fjalim në konferencë para partisë së mbledhur si kryeministër vitin e ardhshëm në këtë kohë.
