Tregim real,- përkthyer nga Albar
Thuhet se Tomi i vogël, vetëm gjashtë vjeç, kishte pritur gjithë ditën atë moment. Babai i tij i kishte premtuar se do të shihte “ushtarët e vërtetë lodër”, ata me xhaketa të kuqe dhe helmeta të shndritshme, si në përralla. Një ëndërr e thjeshtë, por e pamasë për një fëmijë.
Pastaj, mes turmës së madhe londineze, ndodhi e papritura.
Një moment ai po mbante duart e prindërve të tij dhe pastaj… asgjë. Vetëm një det këmbësh, zëra të panjohur, tinguj të përzier. Paniku po rritej, i papritur dhe i pakontrollueshëm.
Tomi filloi të vraponte, sytë e tij u mbushën me lot, duke kërkuar një fytyrë të njohur, një pikë të fiksuar, dikë që mund ta bënte të ndihej i sigurt.
Atëherë e pa një ushtar me uniformë të kuqe, i palëvizshëm në postin e tij, sikur të ishte pjesë e peizazhit. I ngurtë, i heshtur, pothuajse joreal.
Tomi nuk hezitoi. Vrapoi drejt tij dhe u kap pas palltos së tij si një spirancë në kaos.
“Më ndihmo!” arriti të thoshte ajo midis lotëve.
Ushtari ishte stërvitur të qëndronte i palëvizshëm. Të mos reagonte, të mos shpërqendrohej, të ruante disiplinën përballë çdo gjëje por kjo nuk ishte “asgjë”. Ai ishte një fëmijë, i frikësuar, i vetëm.
Mezi ngriti shikimin nga ora: 13:58. Dy minuta deri në ndërrimin e rojes.
Dy minuta shumë të gjata.
Ai nuk mund të lëvizte. Ende jo.
Pastaj, pa e prishur pozicionin e tij, uli shikimin dhe me një zë të ulët, të vendosur, por çuditërisht të butë, tha:
“Qëndro këtu. Mos lëviz. Do të të ndihmoj pas një minute.”
Tomi mbeti aty, duke mbajtur fort pallton, sikur ajo pëlhurë të ishte e vetmja gjë e qëndrueshme e mbetur në botë. Zemra i rrihte fort, fryma e tij sipërfaqësore, por me një premtim për t’u kapur fort.
Pikërisht në orën 14:00, ndërrimi ndodhi. I saktë, i përsosur.
Ushtari i ri zuri pozicionin e tij dhe i mëparshmi, më në fund i lirë nga protokolli, bëri një hap përpara.
Ai u gjunjëzua para Tomit, duke u ulur në lartësinë e tij, dhe zëri i tij ndryshoi plotësisht.
“Hej, është në rregull. Jam këtu. Më trego çfarë ndodhi.”
Me këto fjalë, djali u shemb.
“E humba mamin tim…” tha ai mes lotësh, duke u hedhur në krahët e tij.
Ushtari e mbajti fort, me një butësi që nuk shihej në uniformën e tij. Ai e përkëdheli në shpinë, sikur t’i thoshte pa fjalë se gjithçka do të ishte në rregull.
“Je i sigurt tani, miku im. Je me Gardën e Mbretit. Do ta gjejmë mamin tënd, të premtoj.”
Ata qëndruan ashtu, duke përqafuar njëri-tjetrin, për disa minuta.
Një burrë i stërvitur të rrinte i qetë, duke u bërë një strehë.
Një fëmijë i humbur, duke gjetur frymën e tij përsëri.
Pak më vonë, mbërritën prindërit, së bashku me policinë. Lotë, lehtësim, përqafime të forta. Babai i falënderoi me një zë të thyer, nëna vazhdoi ta mbante fëmijën e saj.
Por para se të largohej, Tomi u kthye.
Ai e shikoi atë ushtar, ende aty, dhe në sytë e tij nuk kishte më frikë. Vetëm mirënjohje.
Sepse ndonjëherë një gjest, edhe i vogël, edhe ai që shkon kundër rregullave, mund të ndryshojë gjithçka dhe në një botë që shpesh na kërkon të qëndrojmë të palëvizshëm, të distancuar, të patëmetë…
Janë pikërisht ato momente kur zgjedhim të jemi njerëz që bëjnë vërtet ndryshimin.
Përktheu Albar
